Mad Men and me.

Μέσα στο καλοκαίρι, κατάφερα να δω τον πρώτο κύκλο της τηλεοπτικής σειράς MAD MEN που άρχισε να προβάλλεται το 2007 στην Αμερική από το καλωδιακό κανάλι AMC, για να κατακτήσει γρήγορα ένα μεγάλο μέρος του "σκεπτόμενου" κοινού, αλλά και τις Χρυσές Σφαίρες για την καλύτερη δραματική σειρά πέρυσι και πρόπερσι.

Παράλληλα η σειρά έγινε σημείο αναφοράς για την διαφημιστική αγορά ανά τον κόσμο, μιας και η υπόθεσή της αφορά σε ένα διαφημιστικό γραφείο της Madison Avenue στις αρχές τις δεκαετίας του 60, σε μία χρυσή εποχή για τη διαφήμιση δηλαδή. Όταν οι Doyle Dane Bernbach δημιουργούσαν επανάσταση με τις διαφημίσεις της Volkswagen και ο David Ogilvy έγραφε το κλασικό "Confessions of an Advertising Man". Όταν ακόμα οι διαφημιστικές εταιρίες κάθονταν στα meeting με τους ιδιοκτήτες των εταιριών-πελατών τους και καθόριζαν την στρατηγική και όχι τις λεπτομέρειες για το μέγεθος των fonts στις μακέτες ;-)

Το φοβερό είναι πως οι καταστάσεις που περιγράφει η σειρά συνεχίζουν να είναι γνώριμες ακόμα και σήμερα, με τη διαφορά ίσως πως πολύ περισσότερες γυναίκες συμμετάσχουν πλέον στις αποφάσεις, ενώ το chain-smoking ευτυχώς έχει πάψει να ισχύει για τους περισσότερους.



Πέραν όλων αυτών, το αυθεντικό στήσιμο της σειράς, και οι δυνατές ερμηνείες από το κεφάτο cast σε κερδίζουν με τη πρώτη ματιά, ενώ το καλογραμμένο σενάριο μπορεί να αγγίξει τον καθένα σε προσωπικό επίπεδο. Πόσο μάλλον εμένα, που και δημοσίως έχω "κατηγορηθεί" στο παρελθόν για κάποια κοινά στοιχεία που μπορεί να έχω με τον χαρακτήρα του Don Draper... Scary stuff!

Η αγαπημένη μου σκηνή από τον πρώτο κύκλο, είναι φυσικά στο season finale, όταν ο Don Draper καλείται να παρουσιάσει στους managers της KODAK την δημιουργική πρόταση για το slide projector που αποκαλούσαν "The Wheel".

Δείτε το χαρακτηριστικό απόσπασμα εδώ (no embedded video λυπάμαι) και βρείτε άμεσα τρόπο να παρακολουθήσετε αυτή την μοναδική σειρά.

Long time, no see

Καλοκαίρι ήταν και πέρασε. Κατά τη διάρκειά του επισκέφτηκα την Σαντορίνη τον Ιούλιο (κάντε κλικ παραπάνω για μεγέθυνση της πανοραμικής φωτογραφίας που τράβηξα στην Οία) και την Πάρο τον Αύγουστο με όλη την οικογένεια. Τα updates αυτά όμως λαμβάνουν πλέον χώρα την στιγμή που συμβαίνουν στο twitter και στο facebook.

Όμως το blog, όταν κάποιος στρωθεί τελικά να κάτσει να γράψει, συνεχίζει να έχει πιστεύω σημασία, σαν ένα μέσο στο οποίο μπορείς και να αναπτύξεις σε βάθος τις σκέψεις σου και να τους δώσεις μια πιο μόνιμη θέση, που δεν θα χαθεί μέσα στα ατέλειωτα status updates και streams.

Η πλάκα πάντως είναι, πως χάρη στο twitter και το BlackBerry, συνεχίζω να διαβάζω στις διακοπές. Η εξέλιξη στο διάβασμα της παραλίας πήγε κάπως έτσι για εμένα, ανάλογα με την ηλικία:

• 5-13 Μίκυ Μάους (still love them!)
  
• 13-18 Αθλητική εφημερίδα
  
• 18-24 "ΚΛΙΚ" και συναφή
  
• 25-34 Paperback novels (Fleming, Clancy, Brown) & WIRED
  
• 35-38 WIRED Magazine (στη καλύτερη)
  
• 39 Twitter
  

Γιατί όταν τρέχεις πίσω από δύο κουτσούβελα, με πλήρη εξάρτηση (κουβαδάκια, φτυάρια, μπρατσάκια, κλπ), το μόνο που προλαβαίνει να διαβάσει κανείς, είναι... 140 χαρακτήρες!

Ακολουθούν λοιπόν εδώ, κάποια μαζεμένα posts, που προέκυψαν στο μεσοδιάστημα και θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας...