Είδα και εγώ με την σειρά μου την νέα ταινία του Steven Spielberg με θέμα την μυστική αποστολή της Mossad για την εξόντωση των Παλαιστίνιων αρχηγών του «Μαύρου Σεπτέμβρη», σε αντίποινα του μακελειού των 11 Ισραηλινών αθλητών κατά την διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου το 1972.
Το
Munich είναι μια φιλόδοξη απόπειρα του Spielberg να μιλήσει για τον επίκαιρο (ιδιαίτερα στην Αμερική) «πόλεμο ενάντια της τρομοκρατίας», προσπαθώντας να δείξει στους συμπατριώτες του πρώτα απ’ όλους, πως αντί να εξοργίζονται με τα χτυπήματα της 11ης Σεπτεμβρίου, και να υποστηρίζουν την πολιτική του «οφθαλμός ενάντια οφθαλμού», καλύτερα θα είναι να καταλάβουν ότι ακριβώς αυτή η στάση τους έφερε εδώ σήμερα in the first place. Με αρχή ίσως την ιστορία αυτής της ταινίας...
Και είναι φιλόδοξη η προσπάθεια του Spielberg, γιατί παράλληλα με το ηθικό και «διδακτικό» επίπεδο της ιστορίας, ο σκηνοθέτης χρησιμοποιεί το format του κατασκοπικού θρίλερ για να κεντρίσει το ενδιαφέρον και να συναρπάσει το ίδιο αυτό κοινό. Τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο δύσκολα, μιας και η ιστορία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και πρόσωπα, οπότε η κατασκοπική περιπέτεια πρέπει να ειπωθεί με τρόπο ρεαλιστικό και αληθοφανή, χωρίς τα χαρακτηριστικά ευρήματα του είδους, τα εξωπραγματικά κυνηγητά και τις ανατροπές στην πλοκή.
Και τα καταφέρνει. More or less...
“More” γιατί η παραγωγή είναι μεγάλη, με φοβερή ανασύσταση των 70’s σε διάφορες Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες (με τα γυρίσματα να γίνονται εξ’ ολοκλήρου στην Μάλτα, την Ουγκαρία και την Γαλλία), με ένα ωραίο διεθνές cast και με σκηνές αγωνίας που θυμίζουν Χίτσκοκ.
Τα καταφέρνει γιατί αυτό που λέει πρέπει να ειπωθεί και δεν υπάρχει καλύτερο ίσως παράδειγμα από την αντίποινα στο πρώτο τρομοκρατικό χτύπημα με παγκόσμια ζωντανή τηλεοπτική κάλυψη, απόλυτα συνδεδεμένο με την ουσία του μεσανατολικού που τόσα χρόνια βασανίζει την παγκόσμια ειρήνη.
Αλλά τα καταφέρνει
“less” γιατί η ταινία θα έπρεπε να είναι τουλάχιστον μισή ώρα μικρότερη, με κίνδυνο το κοινό μετά την πρώτη εκτέλεση να πιστεύει πως θα κάτσει να δει άλλες 10 στην σειρά μέχρι να τελειώσει η ταινία.
Επίσης τα καταφέρνει λιγότερο, γιατί με το να πρέπει τα πάντα να μοιάζουν ρεαλιστικά και να εξυπηρετούν το ηθικό επίπεδο της ιστορίας, το κατασκοπικό μέρος χάνει λίγη από την γοητεία του, και αρκετά από τον ρυθμό του. Πάνω δηλαδή που «ανάβουν» τα αίματα, πρέπει να δούμε τον ήρωα να γυρνάει στο Ισραήλ να δει την έγκυο γυναίκα του, ή να προβληματίζεται για την δικαιοσύνη των πράξεων του.
Από την άλλη μεριά βέβαια, αυτό κάνει και την ταινία πιο δυνατή. Το σίγουρο είναι πως οι εικόνες της χαράζονται στο μυαλό σου, και ιδιαίτερα το τελικό πλάνο με τους δίδυμους πύργους στον ορίζοντα είναι περισσότερο δυνατό από χίλιες λέξεις.
Some other points: Ο Eric Bana συνεχίζει να «γράφει» την καλή του πορεία μετά το Hulk και το Troy (o μόνος που άξιζε σε εκείνο το «αίσχος»). Ο Daniel Craig δείχνει υποσχέσεις μιας σκοτεινής διάστασης που ο νέος Bond θα πρέπει να έχει (Μου άρεσε και στο «Layer Cake» που είδα πρόσφατα, έτσι κι αλλιώς). O John Williams συνεχίζει ακούραστα να συγκινεί με την μουσική του. Και τέλος ο Steven Spielberg συνεχίζει να συναρπάζει με όσο και σοβαρά ζητήματα και αν καταπιαστεί.
He always wanted to do a Bond film anyway!
Labels: Movies
