Το
"Before Sunset" ή αλλιώς
"Πριν το Ηλιοβασίλεμα" στην Ελλάδα, είναι απλά η καλύτερη νέα ταινία που έχω δει εδώ και πολύ καιρό, και σίγουρα μία από τις καλύτερες της χρονιάς, με σοβαρές πιθανότητες να παίξει και στα Oscar σεναρίου, αλλά σίγουρα και ανάμεσα στα top-10 όλων των κριτικών για φέτος.
Όταν το 1995 είδα το
"Before Sunrise" στο σινεμά, είχα νιώσει πως έβλεπα μια ταινία που πραγματικά μου μίλαγε, που θα μπορούσα να την είχα βιώσει εγώ ο ίδιος. Και πέραν αυτού μια ταινία όμορφη, έξυπνη, πρωτότυπη και αθεράπευτα ρομαντική, με δύο πολύ καλούς νέους ηθοποιούς και γενικά ένα concept που έκανε σε πολλούς "κλικ" από την πρώτη στιγμή.
Η υπόθεση απλή: Δύο νέοι άνθρωποι, ένας Αμερικάνος τουρίστας που γυρνάει με τρένο την Ευρώπη και μία Γαλλίδα φοιτήτρια, γνωρίζονται στην Βιέννη, ερωτεύονται με την πρώτη ματιά, και αποφασίζουν να περάσουν την νύχτα μαζί σε μια ξένη και για τους δύο πόλη, μέχρι το επόμενο πρωί. Στο τέλος, αποχαιρετίζοντας ο ένας τον άλλο στο σταθμό του τρένου, δίνουν μια υπόσχεση να συναντηθούν ξανά εκεί σε έξι μήνες, χωρίς να ανταλλάξουν τηλέφωνα ή διευθύνσεις, προκειμένου η σχέση τους να μην φθαρεί από την απόσταση και τον χρόνο...
9 χρόνια πέρασαν, και πολύ φοβάμαι πως η ταινία αυτή ποτέ δεν κυκλοφόρησε στα Ελληνικά video clubs, ούτε καν σε VHS. (Και από ότι κατάλαβα, αυτές τις μέρες την ψάχνουν αρκετοί...) Έτυχε να βγει στην εποχή λίγο πριν το Internet, λίγο πριν την παγκοσμιοποίηση των media, και έτσι μόνο η ανάμνηση της έχει μείνει, έντονη σε όσους την αγάπησαν όσο και εγώ.
Όμως τον Ιούλιο του 2004,
όταν ανακάλυψα πως έβγαινε η συνέχεια της ταινίας αυτής στην Αμερική, η έκπληξη μου ήταν μεγάλη, όπως και μεγάλη ήταν και η απήχηση που είχε η ταινία σε κοινό και κριτικούς, με αποτέλεσμα να αποτελεί έως τώρα (λίγο πριν την χειμερινή περίοδο των «καλλιτεχνικών – με φιλοδοξίες για βραβεία» ταινιών στις ΗΠΑ) την ταινία με τις
καλύτερες κριτικές όλης της καλοκαιρινής περιόδου.
Για να μην πολυλογώ άλλο,
την ταινία την είδα προχτές, και είναι απίστευτη. Οι δύο πρωταγωνιστές, ο Ethan Hawke και η Julie Delpy, μαζί με τον σκηνοθέτη και συν-σεναριογράφο Richard Linklater, έχουν φτιάξει μια ταινία ώριμη, αληθινή όσο δεν πάει άλλο, σοβαρή, κεφάτη και μελαγχολική, πρωτότυπη και για άλλη μια φορά, ρομαντική με την καλύτερη έννοια της λέξης.
Ίσως να φταίει το γεγονός ότι είμαι στην ίδια περίπου ηλικία με τους πρωταγωνιστές, ίσως το ότι έχω ζήσει παρόμοιες εμπειρίες, (like most people I’m sure) αλλά αυτή η ταινία μιλάει με μία αμεσότητα σε εμένα (και όπως φαίνεται και σε πολλούς άλλους) που δεν μπορώ να την περιγράψω. Οι δύο ηθοποιοί είναι απίστευτα ρεαλιστικοί στους ρόλους τους, σίγουρα εξαιτίας του γεγονότος ότι οι δυο τους έγραψαν το σενάριο μαζί με την τον σκηνοθέτη μέσα σε μία περίοδο αρκετών χρόνων. Έτσι το σενάριο είναι ώριμο και οι καταστάσεις πολύ καλά δουλεμένες ώστε να φαίνονται αυθόρμητες και τόσο πραγματικές.
Και τέλος, υπάρχει το «τέλος». Ίσως το καλύτερο “ending” στο κινηματογράφο εδώ και δεκαετίες. (And I’ve seen a lot of films the past couple of decades!)
Απλά τέλειο.
Labels: Movies
Βγαίνει αυτά τα Χριστούγεννα στην Αμερική (και ελπίζω σύντομα και εδωπέρα) το "
Η μεγάλη έκπληξη της φετινής σεζόν είναι 
Καθώς πλησιάζουν οι εκλογές στην Αμερική, αναρωτιέμαι προς τι 
"Ανακοινώθηκε" σήμερα (δεν είναι καν έτοιμο προς πώληση) το "νέο" 
Another Bond story today I'm afraid... Ο Sean Connery σύμφωνα με αυτό