Presenting at MIPTV 2009 at Cannes!

Όσοι παρακολουθούσαν το twitter account μου τις τελευταίες μέρες, ή το αντίστοιχο προφίλ μου στο facebook, πιθανά κουράστηκαν να με ακούνε να αναμεταδίδω με ενθουσιασμό, όσα συνέβαιναν στο συνέδριο MIPTV στις Κάννες. Και ο ενθουσιασμός μου οφείλεται σε πολλούς λόγους που θα εξηγήσω παρακάτω.

Πρώτα όμως, τι είναι το MIPTV; Λοιπόν, πρόκειται στην ουσία για ένα μεγάλο "παζάρι" τηλεοπτικού περιεχομένου, ή τουλάχιστον έτσι ξεκίνησε. Είναι δηλαδή το μέρος στο οποίο πάνε κανάλια από όλο τον κόσμο, για να αγοράσουνε σειρές, τηλεπαιχνίδια και ότι είδους τηλεοπτική εκπομπή μπορεί να φανταστεί και να φτιάξει η κάθε εταιρία παραγωγής και τηλεοπτικό στούντιο ανά τη Γη. Εκεί αγοράζουν όλοι τον Big Brother, το Big Deal, την Ugly Betty, το 24 και ότι άλλο του προσφέρουν οι Endemol και οι Freemandle αυτού του κόσμου.

Παράλληλα όμως γίνονται και συνεδριακές παρουσιάσεις και ομιλίες, γύρω από τα θέματα που απασχολούν τον χώρο του entertainmnet περιεχομένου. Και μάλιστα γίνονται δύο παράλληλα προγράμματα. Ένα για "τηλεόραση" και ένα για "digital" πλατφόρμες (internet, mobile, games, new technologies, etc).



Κάπου εκεί μπλέκονται και τα media και σιγά σιγά και οι διαφημιστικές εταιρίες, με πρώτη και καλύτερη (και χορηγό για τα τελευταία τρία χρόνια) την OgilvyInteractive, που βλέπει ουσιαστικό μέλλον στον χώρο του Branded Entertainment. Στα πλαίσια αυτά, φέτος καλέσανε εμάς από το γραφείο της Αθήνας, να παρουσιάσουμε το case study του "Love at first site", εκπροσωπώντας ταυτόχρονα τη δουλειά όλου του δικτύου σε ότι αφορά τον τομέα του Branded Entertainment. Μεγάλη τιμή φυσικά, αλλά και ευθύνη. Πιστεύω όμως πως τα καταφέραμε αν κρίνω από την αντίδραση του κοινού και τα συγχαρητήρια που δεχτήκαμε από γνωστούς και αγνώστους, που ακόμα και την επομένη μέρα με σταματούσαν να μου πουν πως τους άρεσε η παρουσίαση μου!





Το "σουρεάλ" της υπόθεσης φυσικά, είναι πως, όπως ξέρει όποιος διαβάζει αυτό το blog, είμαι τρελός με το σινεμά από μικρός και παρακολουθώ με μανία όλα τα τεκταινόμενα του χώρου, και φυσικά και το Κινηματογραφικό Φεστιβάλ των Καννών. Ε λοιπόν, ότι θα βρεθώ στις Κάννες, σε μέρη με τέτοια κινηματογραφική ιστορία, να παρουσιάζω μια ταινία που βοήθησα να φτιαχτεί, δεν θα μπορούσα ποτέ να το φανταστώ! Ζούσα λοιπόν το όνειρό μου.


(Μέχρι που το ημερήσιο περιοδικό "MIPTV News" είχε αναφορά στην παρουσίαση μου την επόμενη μέρα! :-))

Από την άλλη, το συνέδριο ήταν καταπληκτικό. Απίστευτη οργάνωση. Γύρω στα 15.000 άτομα να πηγαινοέρχονται με άνεση καθημερινά από όλα τα ξενοδοχεία της πόλης, και να παρακολουθούν ατέλειωτες ώρες από μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες ομιλίες που έχω ποτέ ακούσει. Πολλοί έξυπνοι και σημαντικοί άνθρωποι, μαζεμένοι σε ένα όμορφο μέρος, να μιλάνε για πολύ ενδιαφέροντα θέματα.



Τι έμαθα; Νομίζω διαπίστωσα τρία σημαντικά θέματα από όλα όσα είδα.

1. Η διαφήμιση κατευθύνεται προς τον τομέα της παραγωγής περιεχομένου, από όλες τις μεριές. Το θέλουν οι θεατές, το ψάχνουν οι διαφημιστικές, αρχίζει να αρέσει και στους πελάτες. Στην keynote παρουσίασή του, ο Sir Martin Sorrell, μετά τις διαπιστώσεις του για την παγκόσμια οικονομία, είπε πως πρέπει να πέσουν τα κόστη παραγωγής τηλεοπτικών και να κοιτάξουμε να φτιάξουμε branded entertainment. Έμφαση στα νέα μέσα. Έμφαση στο online video.

“There is a big opportunity for media owners, content producers, people who control talent and agencies like ourselves to work together to try to develop content that is attractive for the new platforms.”

Να τι είχε να πει και ο Chuck Porter της Crispin, Porter + Bogusky



2. Τα μεγάλα κανάλια στην Ευρώπη, βλέπουν ήδη μπροστά, έχοντας ψηφιοποιήσει όλο το περιεχόμενό τους, το οποίο παρέχουν μέσα από πολλαπλά κανάλια on-demand, και όχι απλά μέσω της παραδοσιακής τηλεόρασης, ή όπως την αποκαλούν πλέον "linear TV". Και ενώ εδώ μπορεί να ακούσεις παλαβές θεωρίες από media owners που κλειδώνουν το περιεχόμενό τους από το internet, μην τυχόν και "κανιβαλίσει" το παραδοσιακό τους μέσο (είτε είναι κανάλι, είτε είναι εφημερίδα ή περιοδικό), εκεί έξω θα δεις τα κανάλια να χρησιμοποιούν τα νέα μέσα με πάθος. Αναπτύσσοντας integrated εφαρμογές, βρίσκοντας τρόπους να εξυπηρετήσουν τις ανάγκες του κόσμου για on-demand και αμφίδρομο περιεχόμενο, σε οθόνες υπολογιστών, ραδιοφώνων (ναι, οθόνες ραδιοφώνων) και φυσικά κινητών τηλεφώνων.

Παράλληλα, online μέσα όπως το Yahoo, προσπαθούν να έρθουν κοντά στον χώρο και στην εμπειρία της τηλεόρασης, με το λανσάρισμα της "Connected TV" με Yahoo Gadgets από την Samsung αλλά και άλλους κατασκευαστές.

Από τη μία δηλαδή η τηλεόραση θέλει να γίνει Internet και από την άλλη το Internet τηλεόραση... Αυτό θα πει convergence! :-)

3. Η τεχνολογία κάνει απίστευτα κόλπα και το Minority Report είναι πιο κοντά από ποτέ. Είδα παρουσιάσεις με hand gestures όπου απλά κουνώντας κανείς το χέρι του απέναντι από την τηλεόραση, μπορεί να αλλάξει κανάλι, να ρυθμίσει την ένταση του ήχου και να ζουμάρει στο timeline της ταινία που βλέπει με pinch στον αέρα, όπως κάνει κανείς περίπου τώρα, ακουμπώντας όμως την οθόνη του iphone.



Είδα εικονικές φουσκάλες να αιωρούνται στην αίθουσα μέσω augmented reality στην οθόνη, και ο κόσμος κουνώντας τα χέρια τον αέρα, να τις σπρώχνει και να τις σκάει. Είδα interactive πατώματα, κινητά που μεταδίδουν τηλεοπτικής ποιότητας σήμα και ένα σωρό εφαρμογές που μπορούν να απογειώσουν την εμπειρία entertainment που μέχρι τώρα γνωρίζουμε.



Και πως πέρασα;

Πέρασα απίστευτα καλά. Σε μέρη ονειρεμένα, χλιδάτα και ιστορικά, να περιφέρομαι από αίθουσα σε αίθουσα, και από πάρτι σε πάρτι. Σαμπάνια να ρέει, απίστευτη Γαλλική κουζίνα, και η εικόνα του Sean Connery να λιάζεται στην croisette να με μεταφέρει.

Ήμουν μέσα στο όνειρο και γούσταρα τρελά! (Δείγμα, το γεγονός ότι αυτό το post συνδυάζει όλα σχεδόν τα tags του blog!)



(Κι αν δεν σας έφτασαν, δείτε περισσότερες φωτογραφίες εδώ :-)

UPDATE 10/04/09
O δημοσιογράφος Γιάννης Ανδριτσόπουλος, παρουσιαστής της ραδιοφωνικής εκπομπής "Alt-Control-TV" του Alpha 98,9, διάβασε αυτό το post και είχε την καλοσύνη να με καλέσει στην εκπομπή της Τετάρτης 8 Απριλίου, να συζητήσουμε ζωντανά στο ραδιόφωνο για την εμπειρία μου στο MIPTV.

Ομολογώ πως δεν το έχω ξανακάνει, και αν και στην αρχή τα "μάσαγα" λίγο, μετά η γλώσσα μου λύθηκε --είχα και ένα άθλιο κρυολόγημα-- και τελικά μιλούσαμε για πάνω από 15', σε μια ενδιαφέρουσα πιστεύω συζήτηση, την οποία μπορείτε να ακούσετε εδώ: