Ήμουν ανέκαθεν fan των movie posters. Συνδυάζουν τα δύο πάθη μου βλέπετε. Το σινεμά και την διαφήμιση. Από παλιά τα κοίταζα με ώρες στα σινεμά. Τα μελετούσα στα περιοδικά. Τα κρέμαγα στους τοίχους του δωματίου μου, αφού κάποιες φορές... τα "ξεκρέμαγα" πρώτα από κινηματογράφους!
Ένα από τα καλύτερα sites για να βλέπει κανείς όλα τα posters των ταινιών που κυκλοφορούν, συμπεριλαμβανομένων και των εναλλακτικών versions τους, είναι το
Internet Movie Poster Awards, ή αλλιώς
impawards.com
Το περασμένο "εορταστικό" τριήμερο, έτυχε να δω μαζεμένες τρεις ταινίες που από καιρό ήθελα να δω και που τα posters τους τα είχα επίσης "βάλει στο μάτι". (Πλέον τα χαζεύω μόνο "ψηφιακά").
Super 8
Το παραπάνω είναι το εναλλακτικό teaser poster της ταινίας και το πιο αγαπημένο μου, αν και το
τελικό δεν είναι κακό. Ταιριάζει όμως τούτο εδώ με τις προθέσεις του J.J. Abrams για να φτιάξει την ταινία "Spielberg" που ανέκαθεν ήθελε.
Το
"Super 8" είναι μια γλυκιά νοσταλγική αναβίωση του κλίματος και του ύφους των κλασικών Sci-Fi ταινιών του Steven Spielberg στα late 70s, early 80s. Ο
"E.T." αποτελεί το πρότυπο και υπάρχουν σαφής αναφορές στα
"Close Encounters of the Third Kind", στο
"Jaws" αλλά ακόμα και στο
"Goonies", παραγωγής του Spielberg. Μια αναβίωση με τέτοια προσήλωση στην αναπαράσταση κάθε τεχνοτροπίας και λεπτομέρειας, ασχέτως αν έπαιζε λειτουργικό ρόλο στην υπόθεση (lens flares everywhere) που κάποιοι έφτασαν στο σημείο να μιλήσουν για "nostalgia porn".
Όμως η ταινία, λανθασμένα κατά την ταπεινή μου άποψη, προσπαθεί να συνδυάσει όλα αυτά τα ωραία, αθώα και αγνά, με την θρίλερ ατμόσφαιρα του
Lost και των monsters που εκεί είδαμε (ή δεν είδαμε ποτέ ξεκάθαρα) να την "πέφτουν" στους ήρωες.
Και κάπου εκεί δεν "έδεσε" για μένα το γλυκό και χάθηκε η μαγεία. Πάντως οι σκηνές με τα πιτσιρίκια είναι σούπερ, η Elle Fanning είναι φοβερή και η όλη αναβίωση πετυχημένη και άκρως νοσταλγική. Τόσο που στο τέλος νοσταλγείς και λες: "δεν βάζω να δω έναν "E.T." να έρθω στα ίσα μου;"
Το poster πάντως θα μπορούσε να ήταν για το Close Encounters of the Third Kind, part II.
Midnight in Paris
Η πολυσυζητημένη φέτος ταινία του Woody Allen, είναι μια κλασική ταινία του Woody Allen.
Στην ουσία ο Woody την έχει ξανακάνει αυτήν εδώ την ταινία στα '70s, μόνο που τότε δεν αφορούσε το Παρίσι αλλά το
"Manhattan"!
Και το concept της φαντασίωσης που γίνεται πραγματικότητα το έκανε επίσης -- όμως ανάποδα -- στα 80s, στο
"Πορφυρό Ρόδο του Καΐρου", όταν εκεί ο πρωταγωνιστής μιας ταινίας έβγαινε από την σκηνή για να μπει στην ζωή μιας κινηματογραφόφιλης!
Κι όμως, όσο ανάλαφρη και εύκολη αν φαίνεται η πιο πρόσφατή του ταινία, τόσο μας έχει ξεγελάσει μιας και δεν μιλάει για την αξία της φαντασίωσης και της νοσταλγίας αλλά για το πόσο σημαντικό είναι να ζει κανείς το σήμερα, το οποίο μέχρι να προλάβει να το εκτιμήσει, είναι ήδη παρελθόν.
Στην ουσία η ταινία αυτή θα μπορούσε να είναι και απάντηση στο
"Super 8"... Think about it J.J!
Όσο για το poster, αν και ο Van Gogh δεν εμφανίζεται στην ταινία, ο
έναστρος ουρανός του, δίνει στο poster αμέσως την σουρεαλιστική διάσταση του σεναρίου και αποτυπώνει το concept με μια μόνο "πινελιά".
The Ides of March
Αυτό εδώ είναι το καλύτερο από τα 3 posters. Και ομολογώ πως αυτήν εδώ την ταινία την ευχαριστήθηκα πιο πολύ κι από τις τρεις.
Ο Ryan Gosling πρέπει να έχει απίστευτο ατζέντη. Του έχει κλείσει ένα σερί από εμφανίσεις σε 3 από τις καλύτερες ταινίες που έχω δει τελευταία, με όλες να είναι διαφορετικές σε ύφος και μήκος κύματος.
Η ταινία του Clooney είναι ένα καθαρόαιμο πολιτικό θρίλερ, στην παράδοση των ταινιών του είδους της δεκαετίας των 70s και με ένα καστ που θα μπορούσε να γεμίσει 5 "οσκαρικές" ταινίες και όχι μόνο μια!
Το σενάριο βασίζεται σε ένα θεατρικό και αυτό είναι καλό μιας και οι χαρακτήρες και οι λεκτικές τους συγκρούσεις, λένε... πολλά! Και αν και υπάρχουν κάποιες περίεργες σεναριακές ανατροπές προς το τέλος, η ταινία δεν παύει να θέτει ένα ουσιαστικό ερώτημα για το "προσωπείο" των πολιτικών, ασχέτως πολιτικής...
All in all, a nice weekend, at the movies!